2026: "het jaar van de onverwachte klik"

Beste Wijnegemnaars,
Beste dorpsgenoten,


2026 heeft alles in zich om ons aangenaam te verrassen. Ik neem jullie even mee: de eerste fietsers zoevend over de kersverse fietsbrug, wandelen in een gloednieuw parkje op de oude Chirosite, een loopwedstrijd dwars door het gemeentehuis en Driekoningen die straks weer zingend aan onze voordeur staan. Het zijn momenten die het nieuwe jaar kleur zullen geven. Uiteraard vormen deze hoogtepunten slechts de buitenkant. De echte hartslag van Wijnegem zit dieper. Een gezond en gelukkig nieuw jaar vraagt immers meer dan een brug, park of toffe activiteit. Een gelukkig nieuwjaar ontstaat vooral door goede zorgen en fijn samenleven met de personen links, rechts, voor en achter jullie.

Het afgelopen jaar bewees dat ons dorp over dit zorgend kapitaal beschikt. Ik zie het overal. Van inwoners die inspireren met goede ideeën tot buren die hun wijk mee proper houden en op de been brengen. Van de tiener die me vroeg of hij een masterplan voor zijn oude school mocht ontwerpen tot de honderden inwoners die zich jaarlijks inzetten voor een goed doel. Van vrijwilligers die in weer en wind kinderen veilig overzetten, tot jeugdleiders en coaches die onze gemeente in beweging houden. Van zelfgetrokken sfeerfoto's op de “ge zijt van Wijnegem” tot hartverwarmende reacties op uiteenlopende hulpvragen.

Fijn samenleven in onze gemeente en geluk in het nieuwe jaar is dus niet toevallig; het is een bewuste keuze die vele Wijnegemnaren dagelijks maken. Sommigen kunnen dat helaas niet meer. Zo moesten we het afgelopen jaar afscheid nemen van dorpsgenoten die met hun jarenlange engagement onze gemeente een stukje mooier maakten. Hun inzet leeft voort en inspireert mij en anderen en verdient daarom zeker vandaag een warm applaus.

Het mag duidelijk zijn. Het zijn de inwoners van Wijnegem, het zijn jullie, die van onze gemeente veel meer maken dan een verzameling van bakstenen. Jullie creëren een unieke plek langs het Albertkanaal… een plek met een sterk collectief leven. Het afgelopen jaar kende dat collectieve leven heel wat succesverhalen … en toch … toch bracht het soms ook teleurstelling, kritiek en twijfel met zich mee.

Daarom wens ik dat dit jaar, dat 2026, “het jaar van de onverwachte klik mag worden” ... een onverwachte klik met jullie nieuwe of oude buur, met een klasgenoot, een ploeggenoot, een mede-dorpsgenoot of met een bezoeker van dezelfde handelszaak. Een jaar mag zijn waarin ontmoeting verder gaat dan een ongemakkelijke pose in een overvolle lift. Een jaar waarin we aangenaam verrast worden en ontdekken dat we meer gemeen hebben met andere inwoners dan we oorspronkelijk dachten. Ik besef dat dit in de praktijk makkelijker gezegd dan gedaan is. Aangenaam verrast worden is niet alledaags. Uiteraard gaat niet alles zoals het hoort te gaan, zelfs in onze fantastische gemeente. Eén ding is volgens mij wel zeker: de hoop op beter samenleven begint wanneer de argwaan vertrekt en plaatsmaakt voor openheid en herstel. Ja, er waren enkele amokmakers maar laat ons jongeren deel doen uitmaken van de oplossing, niet van het probleem. Ja, we wonen met velen dicht bij elkaar maar wat is het fijn om alles dichtbij en binnen handbereik te hebben. Ja, onze gemeenschap wordt diverser maar laat ons niet vergeten dat de dorpscultuur waar we zo van houden nét het resultaat is van generaties vol traditie, vernieuwing en kruisbestuiving. Het jaar van de onverwachte klik hebben we dus meer in onze handen dan we zelf denken.

Nog niet zo lang geleden voerde het KWTG, ons Wijnegems Toneelgezelschap, het theaterstuk “De Golf” op. Een pakkend toneelstuk gebaseerd op een boek dat gaat over een waargebeurd experiment waarbij een leraar zijn leerlingen aanmoedigt om het eigen denken los te laten in functie van één waarheid en totalitaire boodschap. Anders denkende leerlingen werden geïntimideerd en uitgesloten… Een verrassend actueel stuk dat bij mij onder de huid kroop en toonde hoe snel wij-zij denken een hechte groep kan veranderen in een gesloten front. Theater zorgt ervoor dat een samenleving niet vergeet naar zichzelf te kijken. Dat was die avond niet anders. Het appelleerde mij op de verantwoordelijkheid die we als mens hebben, die ik als burgemeester heb, om steeds voldoende nuance, menselijkheid en nieuwe inzichten toe te laten. Alleen zo ontstaat verbondenheid.

Mijn belangrijkste nieuwjaarswens is dus om samen met jullie 'aangenaam verrast' te worden… verrast te mogen worden door de unieke dynamiek en verbinding tussen ons, Wijnegemnaars. Jullie mogen dan ook op beide oren slapen. Wijnegem is en wordt geen tweede Schilde, Deurne, Ranst of Antwerpen; onze identiteit groeit verder op onze eigen maat. Ook dit jaar wordt daar verder op ingezet. Zo gaan we investeren in de toekomst van onze kinderen met een nieuwe school, extra plek voor kinderopvang en speelpleinen opfrissen. Kiezen we vol voor een warm en breder zorgaanbod voor wie ouder wordt of het moeilijk heeft. Maken we onze leefomgeving aangenamer door ze te versterken met extra groen, open ruimte en betere voet-en fietspaden. Zullen we het ondernemerschap belonen en onze verenigingen extra ondersteunen. Deze beleidsambities helpen mee om er een bruisend jaar van te maken … en toch is dit beleid op het einde van de dag slechts een kader. Want zoals ik al zei, het zijn de mensen, het zijn jullie, die de kaders inkleuren en mooi maken.

 
Daarom sluit ik vandaag niet af met nog wat extra gemeentelijke plannen of ambities -die vindt u trouwens uitgebreid op onze website- maar met een les in geluk die ik onlangs kreeg van twee bijzondere inwoners: Carl en Stefanie. Zij vierden onlangs hun 65ste huwelijksverjaardag in ons woonzorgcentrum. Samen met Carmen, onze schepen van Sociale Zaken, mocht ik hen feliciteren. Beiden zijn ze 89 jaar jong en nog steeds elkaars grootste zielsverwanten.
Toen ik hen vroeg naar het geheime recept voor zo’n diamanten huwelijk, keken ze me aan alsof ik de meest overbodige vraag van het jaar stelde. 'Dat is toch simpel, meneer de burgemeester, gewoon elkaar elke dag graag blijven zien. En wees gerust: het is nog lang niet op. Wij gaan hier samen honderd jaar worden... zolang we tenminste onze frietjes op woensdag blijven krijgen. Daar kan u toch voor zorgen, hé?

Het is die ontwapenende eenvoud die ik jullie als laatste toewens voor dit jaar. Dat we in de drukte en de snelheid van het komende jaar af en toe terugdenken aan de wijsheid van Carl en Stefanie. Want uiteindelijk, ongeacht je afkomst, je leeftijd of je overtuiging... wat verbindt een mens nu meer dan samen een goed pak frieten eten?

Ik wens jullie een smakelijk, aangenaam verrassend en bovenal liefdevol 2026.